كفاره اين است كه

براي نمره خوانديم نه خدا…

حاج محمد اسماعیل دولابی در تعبیری زیبا از وظایف منتظران در دوران غیبت می گوید: پدری چهار تا بچه های خودش را گذاشت توی اتاق و گفت این جا ها را مرتب کنید تا من برگردم. می خواست ببیند کی چه کار می کند. خودش هم رفت پشت پرده. از آن جا نگاه می کرد می دید کی چه کار می کند، می نوشت توی یک کاغذی که بعد حساب و کتاب کند برای خودش.


یکی از بچه ها که گیج بود یادش رفت. سرش گرم شد به بازی و خوراکی و این ها. یادش رفت که آقاش گفته خانه را مرتب کنید. یکی از بچه ها کهشرور بود شروع کرد خانه را به هم ریختن و داد وفریاد که من نمی گذارم کسی این جا را مرتب کند. یکی که خنگ بود، وحشت گرفتش. ترسید. نشست وسط و شروع کرد گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی گذارد جمع کنیم، مرتب کنیم.

اما آنکه زرنگ بود، نگاه کرد، رد تن آقاش را دید از پشت پرده. تند و تند مرتب می کرد همه جا را. می دانست آقاش دارد توی کاغذ می نویسد، بعد می رود چیز خوب برایش می آورد. هی نگاه می کرد سمت پرده و می خندید. دلش هم تنگ نمی شد. می دانست که هم این جا است. توی دلش هم گاهی می گفت اگر یک دقیقه دیر تر بیاید باز من کارهای بهتر می کنم. آخرش آن بچه شرور همه جا را ریخت به هم. هی می ریخت به هم، هی می دید این دارد می خندد. خوشحال هم است، ناراحت نمی شود.


وقتی همه جا را ریخت به هم، همه چیز که آشفته شد، آن وقت آقا جان آمد. ما که خنگ بودیم، گریه کرده بودیم، چیزی گیرمان نیامد. او که زرنگ بود و خندیده بود، کلی چیز گیرش آمد. زرنگ باش. خنگ نباش. گیج نباش. شرور که نیستی الحمدلله.


نگاه کن پشت پرده رد تنش را ببین و بخند و کار خوب کن. خانه را مرتب کن. وظایف ات را انجام بده - او می آید

​

یك روز مهمان مقام معظم رهبری بودم.
فرزند ایشان آقا مصطفی نیز نشسته بود كه سفره گسترده شد،
آیت الله خامنه ای به وی نگاهی كرد و فرمود:
شما به منزل بروید.
من خدمت ایشان عرض كردم:
اجازه بفرمایید آقازاده هم باشند،
من از وی درخواست كرده ام كه باهم باشیم.
آقا فرمودند:
این غذا از بیت المال است،
شما هم مهمان بیت المال هستید.
برای بچه ها جایز نیست كه بر سر این سفره بنشینند.
ایشان به منزل بروند و از غذای خانه میل كنند.
من در آن لحظه فهمیدم كه خداوند چرا این همه عزت به حضرت آقا عطا فرموده است.


به نقل از حضرت آیت الله جوادی آملی

آیاتی که هست «وَلَا تَمْشِ فِی الْأَرْضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ» خدا دارد میگه ها ، چیه در زمین داری راه میری؟ متکبرانه راه میری؟ نمی توانی زمین را بشکافی، نمی رسی هر مقدار هم تکبر کنی به اندازه کوهها نمیشی، کوهها از تو بزرگتره.
خدا میگه ها، من نمیگم، مذمت میکنه متکبرین را، چی داری آقا؟ چهارتا اصطلاح بلد شدی حالا افتخار می کنی به بنده های خدا؟ کمال خودته، یاد گرفتی، خودت داری استفاده می کنی، چه کار داره به من؟


آیه دیگری هست «ادْخُلوا أَبوابَ جَهنَّمَ خالِدینَ فیها فَبِئْسَ مَثَوی المُتکبِّرین» متکبرین را داخل کنید در جهنم اینها را، بد جایگاهی است جهنم برای متکبرین. در روایات متعدد دارد در روز قیامت متکبرها به صورت مورچه خلق می شوند، این مورچه ریز زرد رو
دیدی همانها، زیر دست و پا مردم، آنجا هم که خیلی شلوغه!


ان شاالله میریم می بینیم، اولین و آخرین جمع شده اند برای حساب و کتابهایشان ، با آن وحشت و اینها، کسی به کسی نیست، این متکبران هم مثل مورچه زیر دست و پای مردم دارن له می شوند اما دیگه اونجا مرگ نیست، فریاد می کشد ولی خبری نیست، بعد که اهل بهشت می روند در بهشت و اهل جهنم می روند در جهنم ، بعد یک عده ای جاروب می کنند عالم قیامت را، این مورچه ها را می ریزند در جهنم.

در محضر درس آیت الله ناصری